Im bardziej gwałtowny wzrost poziomu glikemii po posiłku, tym wyższe wydzielanie insuliny powodujące nagły spadek stężenia glukozy, którego wartości spadają nawet poniżej wartości początkowych.

Niesie to ze sobą dwa rodzaje konsekwencji:

  1. większość glukozy nie zostaje wykorzystana, lecz zostaje natychmiast magazynowana w formie tłuszczu w tkance tłuszczowej;
  2. zbyt szybkie obniżenie się poziomów glikemii oznacza dla organizmu brak paliwa, a więc decyduje ona o uczuciu głodu, co z kolei prowadzi do dalszego przyjmowania pokarmu.

Dochodzi tym samym do paradoksalnej sytuacji: nadmierne spożycie „glukozy” decyduje o jej przechwyceniu, które powoduje odkładanie się tłuszczu; będący jego wynikiem brak paliwa powoduje, poprzez pobudzenie apetytu, dalsze przyjmowanie pokarmu zapewniającego zasoby energii.